Σε πιάνει μια κάποια μελαγχολία όταν σκέφτεσαι πως την εποχή που ο Άσαρκος έχτιζε το όνομα του με τους ΡΤΜ, παιδιά που θα δώσουν φέτος Πανελλήνιες δεν είχαν γεννηθεί. Με μια δισκογραφία Βηταπείς στην πλάτη, και έχοντας καθιερωθεί πλέον αναμφισβήτητα ως ένας από τους κορυφαίους mc που έβγαλε η ελληνική σκηνή, ένας σόλο δίσκος ήταν το λογικό επόμενο βήμα. Λογικό ήταν επίσης πως, όντας πλέον στα μέσα των πρώτων –άντα, ο Άσαρκος θα έβαζε στην άκρη το battle ύφος -το οποίο τελειοποίησε όσο λίγοι- και θα έβγαζε έναν πιο ώριμο εαυτό.

Φυσικά ανέκαθεν το ραπ του είχε έντονες κοινωνικοπολιτικές, αλλά και προσωπικές νότες, όμως τώρα τις βλέπουμε σε πρώτο πλάνο. Εντάξει, ο κάγκουρας μέσα μας θα ήθελε ίσως λίγο ραπ σε στυλ Χρονιά των Δρόμων, όμως με δεδομένο ότι δύσκολα σου βγαίνει να ακούσεις μπατλ ραπ μετά από κάποια ηλικία, φαντάσου πόσο δύσκολο σου βγαίνει να το γράψεις. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι λείπει το επιβλητικά επιθετικό στυλ σε κομμάτια όπως ο Πόλεμος.

Αυτό που δεν λείπει όμως κυρίως είναι ο Άσαρκος που γνωρίσαμε καθ ‘όλη τη διάρκεια της πορείας του. Και τεχνικά, και όσον αφορά στο πώς ζωγραφίζει εικόνες με τον στίχο του, αλλά κυρίως όσον αφορά στο συναίσθημα που βγάζει. Στους προβληματισμούς και στην ευαισθησία –το «μέσα του φιλμ» όπως λέει στο Ζενίθ- η οποία πάντα συνδυαζόταν με κοφτό, κάθετο λόγο. Ο A.V. 47 προσφέρει το μελωδικό υπόστρωμα που δένει ιδανικά με το ραπ. Με την ποικιλομορφία των beat να εξασφαλίζει ότι παρά τον μεγάλο αριθμό των κομματιών, δεν νιώθει κανείς ότι ακούει το ίδιο κομμάτι, αλλά έναν δίσκο με συνοχή, τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά.

Η Φάμπρικα δεν είναι εύκολος δίσκος. Είναι «ραπ για μεγάλα παιδιά» όπως έλεγε και ένας συνοδοιπόρος του Άσαρκου. Πάνω απ’ όλα, είναι ένα δώρο για όσους έλιωσαν στα ακουστικά τους Βηταπείς από την εποχή του Αθάνατου. Καθώς περνάνε τα χρόνια, στη μουσική  -όπως και στον κοινωνικό σου κύκλο- κρατάς όλο και λιγότερα, γιατί όλο και λιγότερα συνεχίζουν να σε εκφράζουν. Αυτός ο δίσκος σίγουρα εκφράζει πολλούς που βρέθηκαν κάποτε σε κάποιες ιδρωμένες βραδιές στο Rodeo, όσο διαφορετική κι αν είναι πλέον η ζωή τους. Και αυτό από μόνο του είναι επίτευγμα.

George Christopoulos

Viberated co-founder. Professional manipulator of words

ONE COMMENT ON THIS POST To “Τριτος Οφθαλμος (Ασαρκος & AV 47) – Φαμπρικα [Review]”