Δεν πίστευα ποτέ οτι θα γράψω αυτό εδώ το live report, αλλά με αρκετή δόση τύχης και σωστές επιλογές, κατάφερα να δω τους Run The Jewels στην πόλη του αγαπημένου μου rapper και καλλιτέχνη γενικότερα, El-P, την Νέα Υόρκη. Οι RTJ έκλεισαν την περιοδεία τους, Run The World Tour με τέσσερα sold out shows στο Terminal 5 ένα απο τα καλύτερα venues της πόλης και εγώ είχα την τύχη να βρίσκομαι στο πρώτο, με τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς που έκαναν sold out την συναυλία μέσα σε λιγότερο απο μία ώρα! Δυστυχώς, λόγω του μετρό της Νέας Υόρκης δεν κατάφερα να δω τον Cuz Lightyear, τον Nick Hook και την Gangsta Boo που άνοιγαν την συναυλία, αλλά κατάφερα να δω τον Gaslamp Killer, έναν εξαιρετικό παραγωγό και DJ απο το Los Angeles, που πάντα ήθελα να ακούσω.

 

 

Ο Gaslamp Killer λοιπόν άνοιξε την συναυλία παίζοντας ένα DJ set το οποίο κυμάνθηκε ανάμεσα σε κλασσικά hip hop κομμάτια, σε περίεργα beats με samples απο video games και σε αρκετά κομμάτια απο την Μέση Ανάτολη, τα οποία ο Gaslamp χρησιμοποίησε για να δείξει την εναντίωση του στο travel ban που νομοθέτησε η κυβέρνηση Trump. Ανάμεσα στα κομμάτια μάλιστα φώναζε «We’re all brothers», «Love» και τέτοια παρόμοια και το κοινό ανταπροκινόταν σχεδόν καθολικά. Το καλύτερο σημείο του show για μένα βέβαια ήταν όταν έπαιξε κομμάτια απο τον νέο δίσκο του Thundercat, με τον οποίο βρίσκονται στην ίδια εταιρία (Brainfeeder). Θα ήθελα να ακούσω κάτι λίγο πιο “εκλεπτυσμένο” απο τον Gaslamp, ο οποίος δεν απογοήτευσε, έκανε καλό hype και γύρω στις 10 παρά τελείωσε το set του και όλοι ήταν έτοιμοι.

 

 

Στις 10:15 ακριβώς έσκασε ο DJ Trackstar, o DJ των Run The Jewels και το κλασσικό πλέον intro “We Are The Champions” των RTJ έπαιζε δυνατά στα ηχεία. Ο κόσμος ήταν ήδη εξτασιασμένος και χωρίς καθυστέρηση ο Killer Mike και ο El-P βγήκαν στην σκηνή κάτω απο τις κραυγές των δύο ή τριών χιλιάδων κόσμου που είχαν συγκεντρωθεί για να τους δουν. Με το που τελείωσε το intro μπήκαν κατευθείαν στο ψητό, ξεκινόντας με το “Talk To Me”. Με το που άκουσα τις πρώτες νότες ανατρίχιασα και ήξερα οτι θα έβλεπα την καλύτερη συναυλία της ζωής μου πριν καν ξεκινήσει. Ο Mike και ο El δεν έχασαν λέξη και αμέσως πέρασαν στο “Legend Has It” με το κοινό να μην σταματά να χοροπηδά και να τραγουδά στο μεγαλύτερο ποσοστό τα κουπλέ λέξη προς λέξη με αποκορύφωμα το επικό «SKRRT» που ακούστηκε απο όλο το κόσμο τέλεια συγχρονισμένα και στο σημείο που το κομμάτι λέει «And the crowd goes..» όλοι φώναξαν τέλεια για ακόμη μία φορά «RTJ», όπως φαίνεται και στο video παρακάτω. Το ίδιο επιτυχημένα πήγε και το “Call Trickerton”, το οποίο είναι έτσι κι αλλιώς ένα κομμάτι σχεδιασμένο για live. Σε αυτό το σημείο έγινε η πρώτη παύση με τον El-P να μιλάει κυρίως να λέει πόσο ευγνώμων είναι για την επιτυχία του group, να μας δείχνει την οικογένεια του που είχε έρθει να τον παρακολουθήσει και να είναι έτοιμος να προχωρήσει στο επόμενο κομμάτι, όταν αυθόρμητα όλο το κοινό άρχισε να φωνάζει πάρα πολύ δυνατά και ρυθμικά το όνομα του. Ήταν μία απο τις καλύτερες στιγμές σε συναυλία, συγκινήθηκα εγώ, πόσο μάλλον ο El-P, που απο οτι είπε και σε μία συνεντεύξη αργότερα έκλαψε και είναι απολύτως λογικό. Πραγματικά μαγική στιγμή.

 

 

Έπρεπε όμως να συνεχιστεί το live και αυτό έγινε με τον καλύτερο τρόπο καθώς πήραμε ένα δωράκι απο το RTJ2 με τα “Oh My Darling (Don’t Cry)” και “Blockbuster Night Pt.1” να παίζουν το ένα μετά το άλλο και πραγματικά να κάνουν ένα ολόκληρο μαγαζί να χοροπηδά. Χωρίς να πέφτει καθόλου η ενέργεια κοινού και group περνάμε στο “Nobody Speak”, το οποίο αν και δεν είναι απο τα αγαπημένα μου κομμάτια του group στο live ήταν πολύ καλύτερο απο οτι στα ακουστικά μου (προφανώς). Αλλά, μία απο τις στιγμές που περίμενα πώς και πώς να έρθει, ήταν η στιγμή που ο El θα φώναζε «Hey, hey kids» και το επικό beat του “Hey Kids (Bumaye)” θα έσκαγε και όταν το άκουσα πραγματικά τρελάθηκα ήταν λες και το άκουγα απο τον δίσκο. Για ακόμη μία φορά δεν έχασαν verse, συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον και απογείωσαν ένα ήδη κορυφαίο κομμάτι. Αναρωτιόμουν αν θα ηρεμήσουν έστω και λίγο οι RTJ, και αυτό έγινε εν μέρει όσο μπορεί να γίνει δηλαδή σε RTJ live με το “Don’t Get Captured”, στο οποίο περισσότερο εκτίμησα το δίδυμο σαν rappers, που κατάφεραν να χώσουν τα κουπλέ τους άψογα, ειδικά με τον El-P και παράλληλα πήρα μια ανάσα. Ευτυχώς που το έκανα γιατί την χρειάστηκα γιατί το “Panther Like A Panther” ακολουθούσε και ήταν μία απο τις πιο ακραίες στιγμές του live, καθώς όταν άρχισε το verse του ο El-P, όλοι τραγουδούσαν και ήταν έτοιμοι να διαλύσουν το μαγαζί με το που έσκαγαν τα drums. Έτσι και έγινε.

 

 

Για ακόμη μία φορά ενώ προσπαθούσα να πάρω μία ανάσα, καθώς το “Everybody Stay Calm” έπαιζε, δεν πρόλαβα γιατί ένα απο τα μεγαλύτερα bangers στην ιστορία του hip hop ακολουθούσε. Προφανώς, μιλάω για το “Love Again (Akinyele Back)”, του οποίου το beat ακογούταν ακόμα πιο “τεράστιο” απο τα απίστευτα ηχεία του Terminal 5 και ενώ οι RTJ ήταν φανταστικοί, η παρουσία της Gangsta Boo ήταν τόσο επιβλητική που απλά έκλεψε την παράσταση. Μετά απο μία ώρα live δεν περίμενα οτι το δίδυμο θα κατάφερνε να βγάλει τα πολύ γρήγορα raps του “Lie, Cheat, Steal”, αλλά για ακόμη μία φορά διαψεύστηκα, καθώς δεν έχασαν για ακόμη μία φορά λέξη και με εντυπωσίασαν για 231412η φορά. Επίσης, ωραίος και ο λόγος του El-P πριν την έναρξη του κομματιού για τους πολιτικούς και δημοσιογράφους. Δεν ξέρω αν τα είχα φτύσει ή αν όντως ηρέμησε κάπως το live, αλλά στα δύο επόμενα κομμάτια άραξα λίγο, καθώς τα “Early” και “Report To The Shareholders” είναι πολύ καλά κομμάτια, αλλά δεν έχουν την ίδια ενέργεια τουλάχιστον στο επίπεδο του live, όπως τα υπόλοιπα κομμάτια των RTJ.

 


Πηγαίνοντας στην συναυλία αναρωτιόμουν αν το group θα έπαιζε κομμάτια απο την πρώτη τους κυκλοφορία ή αν τα θεωρούν πλέον παλιά και έχουν σταματήσει να τα παίζουν live. Ευτυχώς δεν τα θεωρούν και άκουσα το ίσως αγαπημένο, για συναισθηματικούς κυρίως λόγους, κομμάτι της μπάντας, το οποίο μάλλον ήταν και το πρώτο που έφτιαξαν ως μπάντα. Μιλάω για το “Run The Jewels”. Μετά απο ένα μικρό intro για το τι μεσολαβήσει όλα αυτά τα χρόνια απο την δημιουργία του group και πόσο χαρούμενοι και ευγνώμονες είναι ο Killer Mike και ο El-P για την επιτυχία που έχουν βρει τόσο αργά στην καριέρα τους αφιέρωσαν αυτό τον ύμνο σε όλους τους fans που ήταν μαζί τους απο την αρχή. Κάπου εκεί τελείωσε το live και οι RTJ πήγαν στα παρασκήνια, αλλά με τόσο κοσμό να φωνάζει ρυθμικά το όνομα τους ήταν σίγουρο οτι θα ακολουθήσει encore και μερικά λεπτά αργότερα οι RTJ ξαναβγήκαν στην σκηνή για να παίξουν δύο ακόμα κομμάτια. Μόλις ακούστηκε η φωνή του Zack de la Rocha να φωνάζει “Run The Jewels fast, run the, run the-FUCK THE SLOW MO», πραγματικά δύο με τρεις χιλιάδες κόσμου άρχισαν να χοροπηδάνε ρυθμικά και να φωνάζουνε τα κουπλέ των δύο MCs με μεγάλη ακρίβεια. Ακόμα μία απο τις καλύτερες στιγμές του live. Η συναυλία έκλεισε με το “Down” και τους RTJ να ευχαριστούνε τον κόσμο που τους στήριξε και ο κόσμος να ανταποδίδει με ένα παρατεταμένο χειροκρότημα.

 

 

Αδιαμφισβήτητα ήταν η καλύτερη συναυλία που έχω πάει, τόσο γιατί οι Run The Jewels είναι ένα απο τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, αλλά και γιατί όλα ήταν τέλεια απο τη σκηνική τους παρουσία, την απόδοση τους, την ενέργεια τους, το κοινό και τον ήχο. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω οτι τους είδα live και δεν νομίζω να το συνειδητοποίησω πλήρως για πολύ καιρό ακόμα.

 

Υ.Γ.:Λόγω έλλειψης καλής κάμερας τα βίνετο τραβήχτηκαν με κινητό. Sorry για τη μέτρια ποιότητα.

Nick Rotz

Nick Rotz

Rap nerd doing album reviews, live reports and bad lists at Your Album Sucks.
Nick Rotz