Ο Rick Ross είναι ένας αμερικάνος rapper και γενικότερο baws απο την Florida, τον οποίο φαντάζομαι οι περισσότεροι γνωρίζεται απο κάποιο single του. Και η δικιά μου εμπειρία στον Rick Ross περιορίζεται σε κάποια singles, τα οποία δεν μου άρεσαν και ιδιαίτερα. Όταν, έμαθα όμως οτι B.M.F. έβγαλε νέο δίσκο με τίτλο, Rather You Than Me, είπα να του δώσω μια ευκαιρία (Ε Ι Ρ Ω Ν Ι Κ Α bro μην αρπάζεσαι).

 

 

M-M-Maybach music. Μετά τα απαραίτητα adlibs και producer tags ο δίσκος ξεκινά με το “Apple of My Eye”, στο οποίο o Ross μιλάει για baws-ικα πράγματα όπως τις συμβουλές του στον Meek Mill για την Nicki (ΥΟ ΥΟ ΠΟΥΤΑΝΕΣ ΟΛΕΣ! BROS B4 HOES), την αγάπη του για το rap και την χλιδάτη ζωή που κάνει. (PROUD GREEK MOMENT ALERT). Τα πράγματα ηρεμούν κάπως στο “Santorini Greece”, στο οποίο πάνω σε ένα jazzy beat, ο Ross μιλά για τα λεφτά του, αλλά αγγίζει και πολιτικοικονομικά ζητήματα, όπως τη θέση των Αφρο-Αμερικάνων στον επιχειρηματικό κόσμο, ποιες κινήσεις θεωρούνται αποδεκτές και ποιες όχι απο τον Man κλπ. Δεν κατάλαβα γιατί ο Ross ονόμασε έτσι το κομμάτι, μάλλον θα είχε κάνει τίποτα super lux διακοπές στο νησί και του άρεσε. Όπως και να έχει το κομμάτι είναι απο τα καλύτερα του album (προφανώς bruh), αν και το cringe έχει αρχίσει να μου γαμάει το μυαλό και είμαστε ήδη στο δεύτερο κομμάτι. Απο το πιο χαλαρό κλίμα του “Santorini Greece”, περνάμε σε ένα απο τα κομμάτια που με έκαναν να ξαναασχοληθώ με τον Ross μετά απο καιρό το “Idols Become Rivals”. Εδώ, αφού περάσουμε το μάλλον επίτηδες cringy af interlude του Chris Rock, ο Ross όπως ο ίδιος έχει δηλώσει στο κομμάτι γράφει γράμμα σε ένα είδωλο του που τον απογοήτευσε με την συμπεριφορά του. Αναφέρεται στον Put Some Respek On My Name All Tree Y’all a.k.a. Birdman, ο οποίος με την συμπεριφορά του προς τον Lil’ Wayne, αλλά και τον DJ Khaled, απογοήτευσε και στεναχώρησε τον Ross. Δυνατό diss σε baws-ικο level. Δεν είναι για εμάς αυτά.

 

(CRINGY CLIP ALERT)

 

 

Αντιθέτως, το “Trap Trap Trap” είναι για εμάς (double dab). Όπως υποδηλώνει και ο τίτλος, πρόκειται για το trap anthem του ύμνου, όπου βρίσκουμε τον Ross να μιλά για τα κονέ του και το πόσο gangsta είναι σε σχέση με τους υπόλοιπους rappers. Δεν είναι κακό κομμάτι, αν και πάλι ο Ross δεν αλλάζει το flow του, ούτε για πλάκα. Το καλό μέρος του κομματιού είναι το verse του Young Thug. Ο Wale είχα ξεχάσει οτι υπήρχει για αρκετό καιρό και το αδιάφορο verse του ήταν ακόμα μία επιβεβαίωση να συνεχίσω να τον ξεχνάω. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και τα δύο επόμενα κομμάτια, “Dead Presidents” και “She On My Dick” (εμετός), καθώς βρίσκουμε τον Ross με τη συνοδεία των μεγαλύτερων trap lords Jeezy, Future και Gucci Mane αντίστοιχα, να φτιάχνει το ίδιο κομμάτι με διαφορετικό hook. Πραγματικά τα δύο beats είναι πανομοιότυπα και φαίνεται ξεκάθαρα οτι είναι κομμάτια απλά για το feat. Όχι οτι περίμενα κάτι καλύτερο απο τον Ross, αλλά τουλάχιστον μη τα βάζεις το ένα μετά το άλλο. Εντελώς αλλάζει η ατμόσφαιρα του album στο “I Think She Like Me”, που πάνω σε ένα sexay beat, ο Ross με την βοήθεια του Ty Dolla $ign, απευθύνεται σε όλα τα κορίτσια για ακόμη μία φορά παρουσιάζοντας την προίκα του και όλα τα καλά του.

 

 

Μετά απο ακόμα ένα cringefest interlude απο τον Chris “Family Movies” Rock, φτάνει η στιγμή για ακόμα ένα κομμάτι Rick Ross. Ωραίο beat, ίδια φωνή, ίδιο flow, πρωτοτυπία μηδέν.Το κομμάτι σώζει το καταπληκτικό album του Nas, του οποίου το album βγαίνει σύντομα και απο τα τελευταία του guests έχει δημιουργηθεί ένα ιδιαίτερο hype γύρω απο το νέο album του. Στο “Game Ain’t Based On Sympathy”, πάνω απο ένα αρκετά καλό jazz beat, ο Ross καταφέρνει και πάλι να υποσκιαστεί απο την παραγωγή και μιλώντας για το πώς είναι το “rap παιχνίδι” (μπορείτε να δείτε και το ντοκιμαντερ του Mice γι’ αυτό), ακούγεται πιο cringy απο ποτέ. Βέβαια, δεν είχε φτάσει ακόμα η στιγμή του “Scientology”. Εδώ, ο Ross, συγκρίνει την ισόβια δέσμευση στην Σαηεντολογία με την ισόβια δέσμευση που απαιτείται στο hip hop για να φτάσει κάποιος στο κορυφαίο επίπεδο. Αν και το concept δεν είναι τραγικό, το να ακούω ακόμα ένα ενδιαφέρον (αν και αρκετά απλό) beat με το ίδιο flow το κάνει πολύ κακό και σίγουρα δεν είναι το καλύτερο αποτέλεσμα που θα μπορούσε να είχε προκυψει. Αντιθέτως, η συνεργασία του B.M.F. με τον Meek Mill στο “Lamborghini Doors”, είναι πολύ δυνατή και ο Meek Mill δείχνει οτι ξέρει να χώνει ακόμα και αν έχει ψιλοξεφτιλιστεί μετά το beef με τον Drake. Το album με έχει κουράσει ακραία μέχρι στιγμής και το έκλεισα για κάποια ώρα μετά το επόμενο κομμάτι λόγω απίστευτης βαρεμάρας. Στο “Triple Platinum”, για 6 λεπτά ο Ross μας μιλά για την επιτυχία του. ΓΙΑ 6 ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΛΕΠΤΑ, ΕΝΩ ΤΟ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΑΛΛΑ 40 ΠΙΟ ΠΡΙΝ. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο στο κόσμο που να ενδιαφέρει τον Rick Ross; Μάλλον όχι γιατί δεν φαίνεται κάποια αλλαγή στα δύο τελευταία κομματιά του album, “Mayback Music V” και “Summer Seventeen”. To πρώτο είναι το κλασσικό posse cut που υπάρχει σε κάθε album, βαρετό όπως και όλα τα προηγούμενα, αλλά το “Summer Seventeen”, είναι ένας πολύ decent trap ύμνος, με τον κατάλληλο αριθμό adlibs και καλή παραγωγή.

 

 

Το Rather You Than Me, κατά πολλούς είναι το καλύτερο album του Ross μέχρι στιγμής. Αυτή η ιδέα με φοβίζει γιατί δεν μπορώ καν να φανταστώ πόσο κουραστικά και βαρετά θα είναι τα υπόλοιπα albums. Για μένα ο Ross είναι ένα απο τα απομεινάρια ίσως της χειρότερης περιόδου του hip hop, των mid-late 00’s/early ‘10s, στην οποία βγήκανε πολύ κακόγουστα albums κυρίως γύρω απο το gangsta rap/luxury rap είδος (με εξαίρεση τους Clipse και κάποιους άλλους) και σιγά-σιγά πρέπει να σταματήσει και αυτός.

 

 

 

Nick Rotz

Nick Rotz

Rap nerd doing album reviews, live reports and bad lists at Your Album Sucks.
Nick Rotz