raekwon wu

Είναι και κάτι rappers... έχουν καταφέρει να σε κερδίσουν απ' την πρώτη στιγμή, τόσο μάλιστα που συγχωρείς τις μελανές τους στιγμές μ' ένα "δε βαριέσαι, καλή καρδιά", όπως το σκυλί που σου έχει καταφάει τους καναπέδες και λοιπά έπιπλα κι εσύ αντί να το κατσαδιάσεις πολύ, το χαϊδεύεις στο κεφάλι ρωτώντας το γιατί βρε δαίμονα δεν κάθεσαι ήσυχος; Ξέρεις, φυσικά ότι ο σκύλος δεν θα απαντήσει και πως πολύ πιθανόν να σου ξανακαταφάει τα έπιπλα, αλλά εσύ επιμένεις να τον αγαπάς και να τον φροντίζεις. Ο Raekwon είναι ένας απ' αυτούς τους rappers. Τον συμπαθώ ακόμη κι αν τα τελευταία χρόνια κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να με απογοητεύει. Σήμερα, 28/4, το Fly International Luxurious Art κάνει την επίσημη του πρεμιέρα στα ακουστικά και τα ηχεία του κόσμου και εμείς είμαστε εδώ, πάντα στις επάλξεις, να κάνουμε τη δική μας τοποθέτηση όσο αφορά τον έκτο προσωπικό δίσκο του Corey Woods.

Raekwon - F.I.L.A. (Fly International Luxurious Art) Album DownloadΠριν ασχοληθούμε με τα του F.I.L.A., ανοίγω μια παρένθεση κάνοντας μια μικρή υποσημείωση. Μπορεί και να είναι ιδέα μου αλλά απ' το 2003 κι έπειτα και το Lex Diamond Story, όπου βάζει το χέρι της η Ice 2HO Records -label που ο ίδιος ο Raekwon ίδρυσε, κανένας δίσκος του τελευταίου δεν έχει καταφέρει να εντυπωσιάσει. Τα πράγματα βελτιώθηκαν κάπως στα δύο προηγούμενα solo, Οnly Built for Cuban Linx II και Shaolin vs. Wu-Tang, αμφότερα υπό την αιγίδα της ΕΜΙ. Δεν θα μπορούσε φυσικά να περάσει απαρατήρητο και το γεγονός ότι απ' τα OB4CL II και Shaolin vs. Wu-Tang περάσανε και παραγωγοί όπως οι RZA, Evidence, Oh NO, Cilvaringz, Bronze Nazareth, Alchemist κλπ. Κλείνει η παρένθεση.

Το FILA σε αντίθεση με προηγούμενα albums του Raekwon, κάνει οικονομία δυνάμεων. Εξαιρουμένου του intro, περιέχει 12 τραγούδια μόλις, αλλά μάλλον αυτό είναι πλεονέκτημα. Η ομοιογένεια αποτελεί άγνωστη λέξη. Οι παραγωγές του δίσκου μοιράζονται σε εννέα διαφορετικούς producers, ενώ απ' το ίδιο booth μαζί με τον βασικό πρωταγωνιστή, περνάνε ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε πέντε, αλλά έντεκα (!) διαφορετικά ονόματα. Η φανέλα του Rae είναι βαριά. Γνωρίζει, οφείλει να γνωρίζει πώς παίζεται το παιχνίδι. Αυτή η mixtape φιλοσοφία που επιτάσσει να αρπάζουμε απ' το γιακά όποιον περνάει έξω απ' το studio, δεν πρέπει σε mcs τέτοιου βεληνεκούς. Αυτή η νοοτροπία δημιουργίας ενός νέου δίσκου, με την αρχή και το τέλος του να οριοθετούνται μόνο απ' τα νουμερα στο tracklist δίνει την εντύπωση πως ο καλλιτέχνης μάζεψε ότι σκόρπιες συνεργασίες βρήκε εύκαιρες, τις πέταξε σ' ένα cd και ως εκ θαύματος, εγένετο album. Και στέκομαι εδώ γιατί, κανείς δεν απαιτεί συγκλονιστικά skills και βαθυστόχαστα κουπλέ απ' τον ευτραφή rapper. Aν κάτι ξεχώριζε στα solo του Raekwon και στις επιλογές συνεργατών για αυτά, εκείνο ήταν η διατήρηση μιας ατμόσφαιρας, ενός mood, ενός κάτι που δεν ήταν απτό μεν, αλλά σε έκανε να πεις, έχει ρε γαμώτο μια αίσθηση, μια μυρωδιά, έναν ήχο πιο ανάγλυφο.

Μπορεί σε πολλά αυτιά να αρκεί το ότι το FILA κακά τραγούδια δεν έχει. Πλην των 1,2 1,2 και Soundboy Kill it, που θα τολμούσα να πω ότι πραγματικά πρόκειται για κακή μουσική, το υπόλοιπο κρίνεται από καλό έως αδιάφορο, ή ανεκτό. Τα featurings δεν επισκιάζουν εντελώς και συγκλονιστικά, πάρα πολύ τον Rae, δίνουν μια διαφορετική νότα στα τραγούδια, αφού δείχνουν να έχουν αφουγκραστεί καλύτερα απ' τον γράφοντα το νέο μουσικό στυλ της βιομηχανίας. Προφανώς αυτό το στυλ υπερασπίζεται όλο αυτό το μπέρδεμα που φέρει ο δίσκος με το όνομα εταιρείας αθλητικών ειδών. Πώς να το πω ρε παιδί μου; Album καλό είναι. Raekwon δεν είναι. Αν δε γνώριζα τη χροιά του, θα μπορούσα να πεισθώ ότι επρόκειτο για κάποιον A$AP απ' τους πολλούς.

Μια σκέψη ως συμπέρασμα. Και η μουσική, αλλά και οι μουσικοί πρέπει να κάνουν βήματα μόνο μπροστά. Να εξελίσσονται, να βρίσκουν καινούρια πράγματα να πουν κι αν όχι, να πουν κάτι που έχει ήδη λεχθεί με άλλο τρόπο. Αυτό προς αποφυγή παρεξηγήσεων ως προς τις απαιτήσεις που έχω απ' τον Raekwon σαν ακροατής. Κατά πάσα πιθανότητα ο RZA έγραψε την κύκνεια παραγωγή του για solo του Rae πίσω στο μακρινό 2009 και στο Only Built for Cuban Linx II, σχεδόν 6 χρόνια πριν. Με δεδομένο το γεγονός ότι εκείνο το άρωμα έχει πλέον εξαντληθεί και δεν επανακυκλοφορεί, ο rapper απ' το Staten Island πρέπει να παρουσιαστεί πιο προσεκτικός στο μέλλον σχετικά με τι μυρωδιά και τι χρώμα θα έχουν οι δίσκοι του. Γιατί εν προκειμένω, το FILA διακατέχεται από μια τρομερή ασάφεια όσο αφορά την αισθητική του. Όχι Wu Tang Clan, όχι mafioso rap, όχι Νέα Υόρκη. Ναι, ο Raekwon ψάχνει κι αυτός τα καινούρια του πατήματα, γιατί τα χρόνια περνάνε και ηχοχρώματα όπως εκείνα του Immobilarity, η ακόμη και του Wu Massacre, δεν γεμίζουν πορτοφόλια, σαν άλλοτε. Ως να τα βρει όμως, κάτι δισκάκια τύπου Fly International Luxurious Arts, θα έρχονται, θα παίζουν τρεις φορές, έτσι να λέμε κι εμείς οι περίεργοι ότι τους ακούσαμε κι έπειτα, άλλος για τη βάρκα μας.

Άρεσε: Live to Die, All About You, Wall to Wall

Mπορούσε και να λείπει: 1,2 1,2, Soundboy Kill It, o Rick Ross, οι lightweight beatmakers και οι παραγωγές τους (Jerry Wonda, Matthew Burnett, Scoop DeVille)

 

Ksts Pxrs

Ksts Pxrs

Rover, reader, cinephile. Tea & yerba mate lover
Ksts Pxrs

Leave a Reply