Ο Stefan Alexander a.k.a. P.O.S είναι ένας παραγωγός, rapper και μουσικός απο την Minnesota, τον οποίο παρακολουθώ εδώ και χρόνια, τόσο ως μέλος των Doomtree, της κολλεκτίβας που ανήκει, αλλά και σαν solo καλλιτέχνη. Εδώ και χρόνια ο P.O.S δημιουργεί επιθετικό, δυνατό και αρκετές φορές experimental hip hop και σχεδόν όλες του οι κυκλοφορίες είναι πολύ καλές με το Never Better, το οποίο κυκλοφόρησε απο την Rhymesayers, να ξεχωρίζει απο την δισκογραφία του μέχρι στιγμής. Μετά απο ένα πολύ καλό album με τους Doomtree και μία μεταμόσχευση νεφρού ο Stefan επέστρεψε ανανεωμένος με το πέμπτο προσωπικό του δίσκο, Chill, dummy, ο οποίος κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό.

 

 

Ο Stefan μπαίνει κατευθείαν στο ψητό με τα δυνατά drums, την ωραία μπασογραμμή και το δυνατό feedback του “Born a Snake”, στο οποίο γίνεται ξεκάθαρη η punk αισθητική και οι προσωπικοί, ειλικρινείς και αυτοκριτικοί στίχοι για τους οποίους είναι γνωστός ο P.O.S. Συνεχίζουμε περνόντας σε ένα απο τα προσωπικά αγαπημένα κομμάτια του δίσκου το “Wearing a Bear”. Η καταπληκτική παραγωγή του Lazerbeak πλαισιώνει τέλεια το πολιτικό και χιουμοριστικό verse του Stefan, στο οποίο αποδομεί την άποψη που έλεγε οτι δεν υπάρχει ρατσισμός στην Αμερική εφ’όσον ο Πρόεδρος ήταν μαύρος, προσθέτοντας πολλά αλλά και προσωπικά references. Ακόμα, ένα αγαπημένο κομμάτι διαδέχεται το “Wearing a Bear”, το “Bully”. Εδώ, βρίσκουμε τον P.O.S, τον Moncleas Boston και τον Rapper Hooks να υιοθετούν την macho περσόνα του “νταή” (δεν είμαι μεθυσμένος) με (ελπίζω) ειρωνικό τρόπο, θέλοντας έτσι να θίξουν το πραγματικό bullying, που συνεχίζει να μαστίζει την Αμερική και όχι μόνο, αλλά και την εικόνα του “γαμάω και δέρνω” rapper, που ποτέ δεν θα σταματήσει να μας διασκεδάζει.

 

 

Η ενέργεια και η ένταση του album πέφτουν λίγο φτάνοντας στο “Faded”, στο οποίο ένα πιο funky και χαλαρό κομμάτι με το οποίο ο Stefan εκφράζει την αγάπη του, παρά τις δυσκολίες για κάποια κοπέλα, αλλά με ώριμο τρόπο και όχι με cliché ατάκες. Βέβαια, τα στιχουργικά απλά bridges και hooks απο τους Justin Vernon και Lady Midnight δεν επιβεβαιώνουν αυτό που λέω, αλλά ακούγονται τέλεια με το υπόλοιπο κομμάτι. Και φτάσαμε στη μεγάλη στιγμή που σκάει το “Pieces/Ruins”, στο οποίο συμμετέχουν οι Dwynell Roland και ο (θεός) Busdriver. Δεν ξέρω πραγματικά ποιο είναι το αγαπημένο μου verse και κάθε φορά αλλάζω γνώμη και όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο ξέρεις οτι πρόκειται για κομματάρα. Οι βετεράνοι P.O.S και Busdriver, που είναι και απο τους αγαπημένους μου rappers έτσι κι αλλιώς, ήξερα οτι δεν θα με απογοητεύσουν, αλλά και ο Dwynell χώνει ένα καταπληκτικό verse και κέρδισε έναν νέο fan. Βάλτε Genius για να μη χάσετε λέξη και απολαύστε αυτήν την κομματάρα.

 

 

Με δυσκολία συγκεντρώθηκα στο πολλής μικρής διάρκειας “Get Ate”, το οποίο είναι ουσιαστικά ένα verse απο τον P.O.S, αλλά με μεγάλο ενδιαφέρον πέρασα στο “Roddy Piper” κυρίως για το όνομα του, καθώς ήξερα τον Roddy Piper απο το WWE (Magic στις 12 κάθε Σάββατο, hell zeah bwoy). Το κομμάτι αυτό καθ’αυτό αν και δεν έφτασε στο legendary status του Piper δεν απογόητευσε και το hook μου είχε κολλήσει για λίγο καιρό αφού το άκουσα. Το μόνο αρνητικό είναι οτι ίσως κούρασε λίγο μετά απο ένα σημείο, κυρίως η παραγωγή και το αδιάφορο verse του Moncleas Boston σίγουρα δεν βοήθησε. Αντιθέτως, η mellow παραγωγή του “Thieves/Kings” συνοδεύει πολύ καλά τις σκέψεις του Stefan για την ζωή, τον ρόλο του σε αυτή και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να ζήσεις. Παράλληλα, το κομμάτι είναι και ένα tribute στον σκηνοθέτη και φίλο του Stefan, Andre Durand, ο οποίος πέθανε το 2015. Μέχρι στιγμής, το album είναι τόσο προσεγμένο και καλαίσθητο που μόλις είδα την επόμενη συνεργασία ήμουν σχεδόν σίγουρος οτι θα ήταν καλή και έτσι ήταν. Στο “Infinite Scroll”, ακόμη ένας απο τους αγαπημένους μου rappers κάνει ένα guest, ένας απο τους rappers με τις καλύτερες δισκογραφίες, ο Open Mike Eagle. Ο Mike κλέβει την παράσταση όπως κάνει πάντα με ακόμη ένα τρομερό verse, αν και ο P.O.S ακολουθεί. Η Manchita μου πέρασε αδιάφορη κυρίως γιατί δεν μου άρεσε η χροιά της τόσο και το flow της, τουλάχιστον σε αυτό το κομμάτι.

 

 

Φτάνοντας προς το τέλος του album περνάμε σε ένα απο τα singles του δίσκου, το “Lanes”, το οποίο είναι ένα μικρής διάρκειας banger, στο οποίο ο P.O.S φωνάζει τους στίχους , οι οποίοι αναφέρονται στην επιμονή που έχει δείξει στην καριέρα του, πάνω απο ένα απλό beat, που μοιάζει περισσότερο βγαλμένο απο κάποιο punk ή rock δίσκο, παρά απο έναν rap. Το “Gravedigger” που ακολουθεί είναι ένας πολύ καλός τρόπος να ηρεμήσει το album λίγο πριν το κλείσιμο του και ίσως λόγω της αναμονής για το τελευταίο κομμάτι ή και της χαλαρής ατμόσφαιρας του κομματιού, μου πέρασε ελαφρώς αδιάφορο χωρίς να είναι όμως κακό. Ο δίσκος κλείνει με το καλύτερο κομμάτι του. Το “Sleepdrone/Superposition” ήταν το πρώτο single που κυκλοφόρησε για το promo του δίσκου και απο την πρώτη στιγμή που το άκουσα μέχρι και σήμερα καταφέρνει κάθε φορά να με κάνει να πατήσω replay, ξεχνόντας οτι πρόκειται για ένα σχεδόν εννιάλεπτο κομμάτι. Πάνω απο ένα απλό beat βασισμένο στους ήχους του Sleepdrone, του synthesizer απο το οποίο πήρε εν μέρει τον τίτλο το κομμάτι, ο Stefan μιλά για τα πάντα πραγματικά και τα συναισθήματα του ξεχυλίζουν προς κάθε κατεύθυνση. Αναφέρεται στην καριέρα του, στο πρόβλημα υγείας που είχε και στους φίλους που τον στήριξαν (πολλοί απο αυτούς συμμετέχουν με μικρά verses και στο κομμάτι), αλλά δεν περιορίζεται εκεί καθώς μιλά και για τους θανάτους του Eric Garner και του Mike Brown, το κίνημα του Black Lives Matter και γενικότερα πολλές και διαφορετικές σκέψεις, οι οποίες παρ’όλο που είναι διαφορετικές δεν χαώνουν τον ακροατή, αλλά του δίνουν μία ξεκάθαρη ιδέα για το ποιος είναι ο P.O.S. Επίσης, σχεδόν εξαιρετικά ήταν όλα τα μικρά verses απο τους 9 guests με αυτό του Astronautalis να ξεχωρίζει τουλάχιστον στιχουργικά. Εξαιρετικό κομμάτι και συγκεντρώνει όλη τη φιλοσοφία του δίσκου και του P.O.S στα 9 λεπτά του.

 

 

Συνοψίζοντας, το Chill, dummy είναι ένας πολύ δουλεμένος, προσεγμένος και ολοκληρωμένος δίσκος. Δεν κουράζει σχεδόν καθόλου είναι άμεσος στα μηνύματα και στον ήχο του και καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον απο το πρώτο μέχρι το τελευταίο κομμάτι. Σίγουρα, είναι μία απο τις καλύτερες δουλειές του μέχρι στιγμής (ίσως η καλύτερη μετά το Never Better) και πραγματικά χαίρομαι που βλέπω οτι υπάρχουν ακόμα hip hop καλλιτέχνες που εξελίσσονται με κάθε κυκλοφορία και συνεχίζουν να έχουν να πουν κάτι.

 

N R

Rap nerd doing album reviews, live reports and bad lists at Your Album Sucks.