Η Little Simz είναι μία rapper απο το Λονδίνο , η οποία τα τελευταία χρόνια έχει κυκλοφορήσει πάρα πολλά projects, κυρίως mixtapes, κάποια EPs και ένα album, απο το οποίο την έμαθα και ήταν ένα πολύ καλό ντεμπούτο με ωραίες παραγωγές και ωραία raps. Μετά απο shout-outs απο τον Kendrick Lamar και άλλους μεγάλους rappers, που απλά επιβεβαίωσαν την καλλιτεχνική αξία της Simz, το hype για το νέο της album ήταν σε αρκετά μεγάλα επίπεδα και ένα χρόνο μετά το ντεμπούτο της η βρετανίδα MC επέστρεψε με το δεύτερο προσωπικό της δίσκο με τίτλο Stillness In Wonderland, προφανώς επηρρεασμένη απο το βιβλίο του Louis Caroll.

 

 

Όπως καταλάβατε πρόκειται για ένα concept album και η εισαγωγή στην ιστορία που έχει δημιουργήσει η Little Simz γίνεται με το “LMPD”, στο οποίο η Simz μιλάει για τα συναισθήματα της κατά την διάρκεια της δημιουργίας του δίσκου, βάζει πολύ μεγάλη πίεση στον ευατό της, θέλοντας να μην απογοητεύσει τους “ανθρώπους της” και πιστεύει οτι εκείνη πρέπει να συνεχίσει το έργο ηγετών όπως ο Martin Luther King, o Malcom X, η Maya Angelou και πολλών άλλων που αναφέρει στο κομμάτι. Αμέσως, βάζει τον πήχη πολύ ψηλά και πιστεύω αυτό δεν είναι τόσο καλό για το album καθώς δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες. Η κύρια ιδέα του album, απο όσο κατάλαβα, είναι οτι η Simz για να ξεφύγει απο αυτό το βάρος και τα προβλήματα του κόσμου, επισκέπτεται την Wonderland, όπως φαίνεται απο το πρώτο interlude, “Cheshire's Interlude Welcome To Wonderland”. Μακάρι να είχε χρησιμοποίησει αυτή την μελωδία σε ένα κανονικό beat. Τελοσπάντων, το πρώτο “πραγματικό” κομμάτι είναι το “Doorways + Trust Issues”, το οποίο έχει αυτό το χαρακτηριστικό jazzy/soul trap ύφος στην παραγωγή, που πολλοί καλλιτέχνες της TDE χρησιμοποιούν στα beats τους (κυρίως ο Isaiah Rashad). Νομίζω το κομμάτι θα ήταν πολύ καλύτερο αν δεν υπήρχε το beat change στη μέση και είχε κρατήσει την πρώτη ιδέα, καθώς τα δύο μέρη του κομματιού είναι ωραία σαν ξεχωριστές ιδέες, αλλά δεν κάνουν ένα ωραίο ολοκληρωμένο κομμάτι.

 

 

Η Simz επιστέφει στην Wonderland στο “Her (Interlude)”, όπου απο όσο κατάλαβα νιώθει άνετα και εκφράζεται ελεύθερα και αυτό κάνει και στο verse της, που “σκορπάει” τις σκέψεις της για κάποιον σύντροφο της και για τον κόσμο των social media. Επιστρέφουμε, με το “One In Rotation + Wild Awake”, ακόμα ένα διπλό κομμάτι με beat change στη μέση τού. Το πρώτο μέρος του αποτελείται απο ένα verse απο τον νέο signee της TDE, SiR, στο οποίο μιλά για το πώς θέλει να εξελιχθεί η καριέρα του πάνω απο ένα πολύ ωραίο beat. Η Simz με πολύ απλό flow μιλάει για τις δυσκολίες της καριέρας και της ζωής της σε ένα μέτριο verse. Με πιο επιτυχές transition αυτή τη φορά περνάμε στο δεύτερο μέρος του κομματιού, του οποίου είναι τόσο καλή και μου είχε κολλήσει για καιρό, άλλα για κάποιο περίεργο λόγο η Simz αποφάσισε να την κρατήσει για 30 δευτερόλεπτα μόνο. ΓΙΑΤΙ; Αν είχε κάνει αυτές τις δύο ιδέες δύο διαφορετικά κομμάτια θα ήταν τόσο καλύτερα.

 

 

Το album δεν έχει ξεκινήσει και πολύ δυνατά. Αυτό αλλάζει με το “Shotgun”, στο οποίο συμμετέχει η Syd απο τους The Internet στο hook και πάνω σε μία χαρακτηριστική Internet-ική (αν και είναι απο τους The Rascals το beat) παραγωγή η Simz μιλάει για τις σχέσεις, παίζοντας με την κυριολεκτική ερμηνεία της λέξης “shotgun” και την μεταφορική της, δηλαδή την μπροστινή θέση στο αυτοκίνητο, θέλοντας έτσι να δείξει οτι είναι πάντα έτοιμη να ξεκόψει απο οποιαδήποτε σχέση, αλλά θέλει και κάποιον στην ζωή της. Ωραίο κομμάτι και η Syd πολύ ωραία στο hook, μακάρι να άφηνε το τραγούδι σε άλλους καλλιτέχνες η Simz, καθώς δεν είναι το δυνατότερο σημείο της. Αντιθέτως, το δυνατότερο όπλο της χρησιμοποίει στο “Picture Perfect” η Simz, το οποίο είναι τα raps της. Πάνω σε μία εντελώς funky και uptempo παραγωγή, η Simz εξιστορεί την ζωή της στην Wonderland με πιο ελαφρύ ύφος, καθώς σε αυτό το κομμάτι είναι εκεί για να παρτάρει και να ξεχαστεί και όχι για να αποφύγει τα προβλήματα της. Μετά απο ακόμα ένα interlude (“Cheshire's Interlude Misled”), έχουμε (επιτέλους) το πρώτο “grime” κομμάτι στον δίσκο. Στο “King of Hearts”, η Simz με την βοήθεια του Chip και του Ghetts, κάνει το μόνο ξεκάθαρα battle κομμάτι στον δίσκο και ενώ ο Ghetts έχει το καλύτερο verse, η Simz έχει φτιάξει ένα πολύ ωραίο hook και ο συνδυασμός του “ηλεκτρονικού” στοιχείου του grime και των jazz επιρροών του δίσκου μπλέκονται πολύ επιτυχημένα σε επίπεδο παραγωγής.

 

 

Κάπου εδώ περνάμε στο καλύτερο κομμάτι του δίσκου με τον ταιριαστό στην ατμόσφαιρα τού τίτλο, “Bad To The Bone”. Πάνω σε μία πιο ατμοσφαιρική παραγωγή αυτή τη φορά η Simz με την βοήθεια της Bibi Bourelly, μιλάει για το attitude που έχει και πάντα είχε όσον αφορά το rap που ήταν πάντα να είναι on point και να προσπαθεί να είναι η καλύτερη. Ακόμα, ένα καλό κομμάτι έχουμε σε αυτό το μέρος του δίσκου που η Simz φαίνεται να είναι εκτός Wonderland (μακάρι να παρέμενε για όλο τον δίσκο) με το “Zone 3”. Στο posse cut του δίσκου συμμετέχουν οι άγνωστοι Tilla, Josh Arce και Chuck20, όλοι με ωραία verses, αλλά την παράσταση κλέβει η Simz με ίσως το καλύτερο της verse στον δίσκο απο άποψη flow και delivery. Προφανώς, αυτό το σερί “δυνατών” κομματιών θα σταμάταγε κάποτε και αυτό γίνεται με το “Poison Ivy”, μία rap μπαλάντα για μία αποτυχημένη και τοξική σχέση απο την οποία η Simz θέλει να ξεφύγει. Συνεχίζοντας, αφού περάσουμε ακόμα ένα interlude το οποίο δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο δεν έγινε κομμάτι με ένα τόσο ωραίο sample και φτάνοντας προς το τέλος του δίσκου βρίσκουμε την βρετανίδα rapper να μισο-τραγουδάει και να ραπάρει αδιάφορα στο “Low Tides”, που είναι ένα τόσο βαρετό κομμάτι που και πάλι τονίζει την κακή πλευρά της σαν καλλιτέχνης, δηλαδή αυτή της “τραγουδίστριας”. Το album κλείνει με το “No More Wonderland”, που όπως υποδηλώνει και ο τίτλος βρίσκει την Little Simz να “ξυπνάει” (W O K E) να καταλαβαίνει οτι δεν μπορεί άλλο να “κρύβεται” απο τα προβλήματα της και οτι πρέπει να κάνει κάτι γι’ αυτό. Ωραίο κομμάτι και ωραίο κλείσιμο, αν και η προσπάθεια να διατηρήσει ένα concept έχει αποτύχει αρκετά κομμάτια πριν.

 

 

Συνολικά, το Stillness In Wonderland, έχει κάποιες καλές στιγμές και δείχνει τι είναι ικανή να κάνει η Little Simz σαν rapper και σαν καλλιτέχνης. Το κύριο πρόβλημα είναι οτι νομίζω “ανάγκασε” τον ευατό της να κάνει ένα concept album και έθεσε τον πήχη τόσο ψηλά που θα έπρεπε να κάνει κάτι πολύ εντυπωσιακό για να επιβεβαιώσει τις προσδοκίες για αυτό το album. Θυμίζει περισσότερο τον τελευαταίο δίσκο του J. Cole, παρά τα concept albums του Kendrick, που είναι “υπεύθυνος” για αυτήν την μανία των rappers να προσπαθούν να αποδείξουν οτι είναι κάτι που δεν είναι. Παρ’όλα αυτά σίγουρα η Little Simz έχει μεγάλο ταλέντο και αν επικεντρωθεί στα δυνατά της στοιχεία μπορεί να κάνει κάτι πολύ καλό στο μέλλον.