Ο Freddie Gibbs είναι ένας αμερικάνος rapper απο το Gary της Indiana, στον οποίο έδωσα πρώτη φορά σημασία όταν κυκλοφόρησε το πλέον classic album του μαζί με τον Madlib στα beats, Pinata. Ακόμα, το ακούω τακτικά και ήταν και ο λόγος που τσέκαρα και το προπέρσινο solo δίσκο του Gibbs, Shadow of a Doubt, το οποίο ήταν και αυτό αρκετά τίμιο. Είχα ξεχάσει λίγο τον Gibbs, καθώς είχε εξαφανιστεί για 2 χρόνια, αφού είχε συλληφθεί στην Γαλλία με κατηγορίες βιασμού, οι οποίες τελικά δεν στάθηκαν στο δικαστήριο. Έχοντας καταλάβει την γνώμη του Freddie Gibbs για τις γυναίκες απο τους αρκετούς σεξιστικούς του στίχους, ήμουν σίγουρος οτι το είχε κάνει (και ίσως να το έχει κάνει όντως) και είχα αποφασίσει να μην ξανασχοληθώ. Ακόμα τον ψιλοσιχαίνομαι σαν άτομο, αλλά αν έκανα την ίδια σκέψη κάθε φορά που ακούω rap θα έμενα με 10 rappers που δεν είναι εντελώς καθυστερημένοι ή μαλάκες, οπότε είπα να δώσω μια ευκαίρα στο You Only Live 2wice, κυρίως για να ακούσω και την δική του πλευρά (και επειδή είναι καλός rapper).

 

 

To album ξεκινά με το “20 Karat Jesus”, το οποίο είναι προφανέστατο reference στο artwork του album και ενώ περίμενα να είναι ένα κομμάτι που αμέσως θα ξεκαθαρίζει τι έγινε στην Γαλλία και γενικότερα στη ζωή του αυτά τα 2 χρόνια, ο Gordy αναλώνεται σε ναι μεν καλά αλλά χιλιοακουσμένα drug raps και ατέλειωτο braggin. Ωραίο κομμάτι ειδικά το δεύτερο μέρος του, αλλά ήθελα να απευθυνθεί στα πιο σοβαρά θέματα κατευθείαν να δούμε τουλάχιστον οτι κάτι άλλαξε στο μυαλό του μετά απο αυτή την “περιπέτεια”. Παρ’όλα αυτά είναι ωραίο κομμάτι και δείχνει οτι ο Gibbs δεν το έχει χάσει ούτε λίγο. Στο ίδιο μοτίβο κινείται και το “Alexys”, στο οποίο ο Gibbs αναφέρεται πάλι σε ντίλια και ιστορίες (skrrt skrrt), αλλά σε πιο προσωπικό επίπεδο με ωραίο flow και γαμάτο hook. Το ακραίο στοιχείο του κομματιού είναι όμως η συνεργασία δύο εκ καλύτερων Καναδέζικων μουσικών εξαγωγών, των BADBADNOTGOOD και του Kaytranada, που φτιάχνουν έναν πολύ καλό beat και σπέρνουν επιθυμίες για συνεργατικό album.

 

 

Συνεχίζουμε με το πρώτο single απο το album και το καλύτερο κομμάτι του, “Crushed Glass”. Εδώ, o Freddie αγγίζει αρκετά θέματα. Μιλάει για τις επιλογές και το περιβάλλον που τον ώθησε να αρχίσει να πουλάει ναρκωτικά, αλλά χωρίς να το εκθειάζει αυτή τη φορά. Παράλληλα, μιλά για την αθωότητα του, τις σκέψεις του όσον βρισκόταν υπο κράτηση, τον Donald Trump και γενικότερα σκόρπια συναισθήματα και ιδέες. Το μόνο αρνητικό στο κομμάτι είναι το hook στο οποίο θα προτιμούσα να συνεχίσει ο Gibbs αντί να βάλει γυναικεία φωνητικά. Σε λίγο πιο up-tempo ρυθμό κινείται το “Dear Maria”, το οποίο είναι αφιέρωση σε κάποια παλιά κοπέλα του Freddie και στο πώς παρ’όλο που του λείπει ξέρει οτι δεν της αξίζει και οτι μπορεί να βρει κάποιον πιο έμπιστο και “σοβαρό” σύντροφο. Ωραίο κομμάτι και αν και το κάνει με κάποιους περίεργους στίχους είναι ωραίο να βλέπεις τον Gordy να εκφράζει “γνήσια” συναισθήματα για κάποια γυναίκα.

 

 

Απο αυτό το πιο προσωπικό κομμάτι περνάμε στον trap ύμνο του δίσκου, “Amnesia”, στο οποίο ο Gibbs συγκρίνει τον εαυτό του με rappers που νοικιάζουν τα χρυσαφικά τους και τα αμάξια τους και γενικά δεν το ζουν τόσο αληθινά όσο αυτός (ΑΠΕΙΡΑ ADLIBS). Τίμιο κομμάτι. Ο ήχος αλλάζει εντελώς στο “Andrea”, καθώς το sample και η «σπασμένη» φωνή του Gibbs, δίνουν ένα προσωπικό τόνο για ακόμη μία φορά πάλι μιλώντας για κάποια παλιά του σχέση, αλλά και για την παλιά του καριέρα. Νομίζω οτι ένα απο τα concepts του album είναι οτι ο Freddie ζητάει συγγνώμη απο κάποιες γυναίκες που έχει αδικήσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο γι’αυτό και οι αναφορές σε παλιότερες σχέσεις. Το outro του “Andrea” λειτουργεί ως εισαγωγή στο “Phone Lit”, το οποίο είναι μακράν το χειρότερο κομμάτι στον δίσκο. Ο Freddie τραγουδάει ο ίδιος ή έχει βάλει κάποιον άλλον που δεν το "έχει" και ιδιαίτερα στο hook και έχει επιλέξει ένα πολύ χαζό και μη ταιριαστό στον ίδιο (σχεδόν mumble) flow που δεν κολλάει με την παραγωγή και το υπόλοιπο album. Το album φτάνει στο (πρόωρο) τέλος του με το “Homesick”. Εδώ, o Gordy μιλάει πλέον ξεκάθαρα για τα λάθη του και τις σκέψεις που έκανε για την ζωή κατά την περίοδο που βρισκόταν στις αυστριακές φυλακές, οι οποίες μπορούν να συνοψιστούν στο πόσο του έλειπε η κόρη του και πώς θέλει να μην έχει την ίδια ζωή με εκείνον. Πολύ καλό κομμάτι. Αυτή τη φορά ο Freddie μπήκε στο κλίμα της παραγωγής πριν γράψει το κουπλέ, καθώς είναι πολύ καλά προσαρμοσμένα τα raps του.

 

 

Κλείνοντας, το You Only Live 2wice δεν είναι κακό, αλλά επαναλαμβάνεται αρκετά στη μικρή διάρκεια του. Έχει κάποιες καλές στιγμές, που στίχοι και παραγωγή έχουν την ίδια ατμόσφαιρα, αλλά δεν έχουν αρκετό χρόνο, ώστε να μπορούν να αναπτυχθούν καθώς το album είναι 30 λεπά ακριβώς. Νομίζω οτι ο Freddie Gibbs απλά ήθελε να δηλώσει οτι βρίσκεται ακόμα εδώ και οτι αυτό είναι μια εισαγωγή και ένα hype του πολύ-αναμενόμενου Bandana, της επόμενης δουλειάς του με τον Madlib η οποία έχει ανακοινωθεί ήδη.

 

N R

Rap nerd doing album reviews, live reports and bad lists at Your Album Sucks.