Το Μυστικό των Marrowbone είναι μια από τις ταινίες που ξεχώρισα μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2018, αρκετά ώστε να αποφασίσω να γράψω και δυο λόγια για αυτήν. Χρόνου θέλοντος και προγράμματος επιτρέποντος θα ακολουθήσουν κι άλλα παρόμοια κείμενα, για την ώρα όμως ας αποφύγουμε τα μεγάλα λόγια κι ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Σύνοψη: To σκηνικό τοποθετείται στις Ηνωμένες Πολιτείες της δεκαετίας του 1960 και στα τέλη αυτής, όπου μια οικογένεια (μάνα, τριά παιδιά κι ένα κορίτσι) βρίσκει καταφύγιο ούσα κατατρεγμένη και κακοποιημένη από τον πατέρα της φαμελιάς, ο οποίος: με σειρά εμφάνισης κατηγορείται για ενδοοικογενειακή βία, συλλαμβάνεται, δικάζεται, καταδικάζεται και τελικά δραπετεύει από την Αγγλία όπου ζούσανε μέχρι πρότινος αυτός και οι υπόλοιποι Marrowbone. Που, δηλαδή, δεν τους λένε Marrowbone, ως να φτάσουν στο καινούριο τους σπίτι, απλά ανάμεσα σε άλλα πιο πρακτικά μέσα όπως μια υπερατλαντική μετανάστευση, η αλλαγή του ονόματος από Fairbairn σε Marrowbone αποτελεί άλλο ένα μέσο ψυχολογικού healing της ταλαιπωρημένης οικογενείας. Τα πράγματα εξελίσσονται μια χαρά, αλλά αυτό κάπου τελειώνει, γιατί αν συνέχιζε όλη αυτή η ευημερία δε θα μιλούσαμε για θρίλερ, αλλά για το μικρό σπίτι στο λιβάδι. Η μητέρα των, πλέον, Marrowbone πεθαίνει, αφήνοντας ως κληρονομιά στα παιδιά της την απαίτηση να μην τους χωρίσει ποτέ, κανείς και τίποτα, αλλά και δέκα χιλιάδες λίρες πεσκέσι από την άτακτη φυγή τους από τον βίαιο πατέρα. Ναι, κι εγώ υποθέτω ότι ο κακός Κος Fairbairn, εκτός από εκδίκηση για τον εγκλεισμό του, ήθελε και τα ψιλά του πίσω.

Πράγματι, ο Simon Fairbairn ανακαλύπτει την οικογένεια του και ενώ παίρνει τα χρήματα του πίσω, μη δείχνοντας ικανοποιημένος απ' το deal, αφήνει την οργή και το αίσθημα της εκδίκησης να τον κυριεύσει και κινείται απειλητικά προς τα ίδια του τα παιδιά. Και κάπου εδώ βάζω μια τελεία γιατί περαιτέρω ανάλυση της πλοκής πιθανόν να προκαλέσει ανεπιθύμητες αποκαλύψεις.

Το Marrowbone πατάει με αξιοπρέπεια και σεβασμό στις νόρμες ταινιών όπως η 6η Αίσθηση και Οι Άλλοι, και παρόλο που αφήνει το θεατή να πιστέψει ότι πρόκειται για ένα ακόμη θριλεράκι της σειράς, το τέλος βάζει τα πάντα σε τάξη, προλαβαίνοντας κενά και σεναριακές ασάφειες που θα ήταν σε θέση να χαλάσουν τη συνολική καλή εικόνα. Η ηθοποιοία κειμένεται από καλά, εώς αρκετά καλά επίπεδα, χωρίς ακρότητες, ή αστεϊσμούς. Ιδιαίτερα ενθαρρυντική είναι α) η γενικότερη έλλειψη jump scares και β) το γεγονός ότι υπάρχουν σκηνές που σε προετοιμάζουν για αυτά (jump scares) και τελικά δεν συμβαίνουν ποτέ. Well done κύριε σκηνοθέτα! Ομολογώ ότι δεν το συναντάω συχνά. Και ναι, βλέπω συχνά ταινίες που βασίζονται σε τέτοια τσαλίμια. Επίσης, άξιο μνείας είναι ότι η κορύφωση του σεναρίου δεν εναποθέτει της ελπίδες της για τη λύτρωση στο μεταφυσικό στοιχείο, τακτική τρομερά συνηθισμένη όπως λίγο πολύ γνωρίζουν σχεδόν όλοι. Το Marrowbone γράφτηκε/σκηνοθετήθηκε από τον Sergio G. Sanchez, σεναριογράφο των Lo Imposible (The Impossible), Palmeras en la nieve (Φοίνικες στο χιόνι) ταίνιες που αμφότερες απέσπασαν θετικότατες κριτικές από το κοινό, αλλά και του El Orfanato (Το Ορφανοτροφείο) που αποτέλεσε παγκόσμια εμπορική επιτυχία. Το βασικό cast αποτελείται από τους George MacKay, Anya Taylor-Joy, Charlie Heaton, Mia Goth και τον βενιαμίν Matthew Stag.

Βλέπεται; Το Μυστικό των Marrowbone (El Secreto de Marrowbone στα σπανιόλικα, αφού πρόκειται για ισπανική παραγωγή), μπορεί να σταθεί επάξια μόνη της σα μια πολύ καλή ταινία του είδους της χωρίς σεναριακές τρύπες, τραγελαφικές λύσεις και πάσης φύσεως ερασιτεχνικούς χειρισμούς σε κάθε τομέα. Ατμοσφαιρική, με αξιόλογη φωτογραφία, στιβαρή μουσική επένδυση και μικρά μικρά σκηνοθετικά τερπίπια -ειδικά προς στο τέλος που όλα αρχίζουν και μπαίνουν σε μια σειρά- δίνουν ένα αποτέλεσμα που μπορεί να γεμίσει το βράδυ σας ευχάριστα. Μπορεί να μην είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς, αλλά θαρρώ πως αξίζει το χρόνο προβολής της χωρίς σπουδαίες επιφυλάξεις.