Την εβδομάδα που μας πέρασε ( 20 Ιουνίου 2017) έφυγε αιφνίδια ένα τεράστιο κεφάλαιο της Hip Hop. O Albert Chaka Johnson, κατά κόσμον Prodigy, έφυγε σε ηλικία μόλις 42 ετών αφήνοντας πίσω του 5 προσωπικά Album, 4 συνεργατικά και άλλα 8 μαζί με το άλλο του μισό Havoc, που ως Mobb Deep διεκδικούσαν και διεκδικούν τον τίτλο του ίσως κορυφαίου Hip Hop διδύμου στην ιστορία αυτής της μουσικής.

Η δρεπανοκυτταρική αναιμία από την οποία έπασχε σημάδεψε τη ζωή του και χαρακτηριστικά τους στίχους του, καθώς στην έξαρση της ο πάσχων νιώθει αφόρητους πόνους σε όποιο σημείο κυλάει αίμα στο σώμα του, δηλαδή παντού. Η πάθηση του ωστόσο δεν στάθηκε εμπόδιο ώστε να είναι ένας από τους πιο παραγωγικούς ράπερς και καλλιτέχνες αυτού του βεληνεκούς.

Ο Prodigy βρισκόταν στο Las Vegas για το Art of Rap Festival που διοργανωνόταν εκεί μαζί με τους Ice T, KRS-One, Big Daddy Kane, Ghostface Killah, , Onyx, και Raekwon, το οποίο έμελλε να είναι το τελευταίο live του θρυλικού συγκροτήματος. Ένα live που έμοιαζε να ήταν ένα μόνο από τα αμέτρητα και ασταμάτητα σε σειρά που ακολούθησαν σαν μια τεράστια περιοδεία μετά και την κυκλοφορία του επετειακού album για τα 20 χρόνια του συγκροτήματος The Infamous Mobb Deep (2014). Η ζέστη έφτανε τους 43 βαθμούς Κελσίου και ο P παραπονιόταν ότι δεν ένιωθε καλά, πράγμα που συνδεόταν άμεσα με την ασθένειά του. Παρόλα αυτά, βγήκε στην σκηνή όλο ενέργεια χωρίς κανείς να καταλάβει το παραμικρό.

Η συνέχεια ήταν μια από τις γνωστές κρίσεις, καταλήγοντας στη νοσηλεία του σε νοσοκομείο του Las Vegas για λίγες ημέρες, πράγμα που έμοιαζε μέρος μιας ρουτίνας της ζωής του, αλλά αυτή τη φορά ήταν η τελευταία.

Τα ακριβή αίτια θανάτου δεν έχουν αποσαφηνιστεί, καθώς λέγεται ακόμα ότι μπορεί να πνίγηκε την ώρα που έτρωγε.

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένας κατακλυσμός των social media από καλλιτέχνες και fans που είπαν το τελευταίο αντίο στη μεγάλη αυτή προσωπικότητα που δεν σταμάτησε να επηρεάζει διαφορετικούς τύπους ανθρώπων σε διαφορετικά σημεία της ζωής τους για διαφορετικούς λόγους από τις αρχές του '90 που κυκλοφόρησαν το πρώτο album των Μobb Deep,  Juvenile Hell το '93 και το δεύτερο κατά σειρά The Infamous το '95 το οποίο ήταν και το album με το οποίο έκαναν το μεγάλο μπαμ μέσα σε μία δεκαετία όπου ο ανταγωνισμός ήταν τεράστιος. ‘Ήταν η σφαλιάρα από την επιτυχία του Nas με το Illmatic το '94 και η βοήθεια του Q-tip που ξύπνησε το δίδυμο για το πώς θα πει τη δική του ιστορία, ακολούθησαν το Hell on Earth το '96 που τους έφερε την 6η θέση μάλιστα στα charts του billboard, το 4ο κατά σειρά album Μurda Μuzik, το πρώτο προσωπικό album του Prodigy H.N.I.C και το Infamy (2001) για να κλείσει το συγκρότημα τη πρώτη του δεκαετία, μια δεκαετία που στον απόηχο της είχε το beef μεταξύ Εast Coast-West Coast και το θάνατο του Biggie και του Pac, μια διαμάχη στην οποία οι Μobb Deep ήταν μπροστάρηδες.

Οι επιθετικοί στίχοι και το σκοτεινό ηχόχρωμα του συγκροτήματος περιέγραφαν με τον πιο ωμό τρόπο την ζωή και τις ανησυχίες στις εργατικές κατοικίες του Queensbridge σε μια εποχή που η στραβή μεσουρανούσε. Ήταν ήδη ένα νέο ρεύμα στο ραπ που με τη σειρά του έστρεψε τα φώτα στην για λίγα χρόνια ακόμα λεβεντομάνα ράπερ γειτονιά του QB για όσους έψαχναν αυτόν τον ήχο. Η χροιά του, ο τρόπος που κόλλαγε τις λέξεις, οι παραγωγές του Havoc, και η αλητεία που έβγαινε από τους στίχους του, τον έκαναν τον αγαπημένο μου ράπερ. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως μια ολόκληρη γειτονία σερνόταν από πίσω του.

Τα 90's πέρασαν και η απήχηση του ραπ στο κόσμο όλη αυτή τη δεκαετία είχαν βάλει για τα καλά τους καλλιτέχνες της στη μουσική βιομηχανία, κάτι που ίσχυε και για τους Mobb Deep. Τα επόμενα album που ακολούθησαν, Amerikaz Nightmare (2004) από τη Jive Records και το Blood Money (2006) από τη G-unit, δέχτηκαν δριμύ κατηγορώ, αφού απείχαν πολύ από την ποιότητα και το περιεχόμενο των προηγούμενων και έμοιαζαν σαν μια ακόμα πιο εμπορική συνέχεια του Infamy που αναζητούσε κάποιο radioplay. Κοιτώντας πάντως πίσω σε εκείνη την εποχή, πολλοί από εμάς, από τους αμετανόητους fans λιώσαμε αυτά τα κομμάτια, αφού μπορεί να μην μας χάλαγε ο πιο κλαμπ ήχος ή από την άλλη να μας αρκούσε να ακούμε τον prodigy, όπως και να ‘χε και πάλι ήταν στυλ.

Είμαστε στο 2007 λίγο μετά τη μέση μόνο αυτής της διαδρομής, το internet έχει χτυπήσει μια για πάντα την δισκογραφία, βγάζοντας τη μεζούρα των πωλήσεων για όσους δεν είχαν ένα δυνατό promotion, αφήνοντας μόνο τα ακουστικά του κάθε ακροατή να είναι κριτής και ενώ η μουρμούρα ότι ο Prodigy το έχει χάσει έχει φτάσει στο θεό, επιστρέφει με το Return of the Mac σε συνεργασία με τον παραγωγό Alchemist που μπορεί να μην πούλησε, αλλά έφερε πίσω την ικανοποίηση στα αυτιά των ακροατών. Ένα χρόνο αργότερα, δύο ακόμα κυκλοφορίες το HNIC 2 και το Product of the 80's κάνουν την εμφάνιση τους την περίοδο που ο rapper ετοιμάζεται να εκτίσει τα 3 χρόνια φυλάκισης για οπλοκατοχή μετά από έρευνα στο αυτοκίνητο του, δεν ήθελε να λείπει το νέο θέμα από το τραπέζι ακόμα και αν αυτός ήταν απών, ήταν η φάση που ήδη είχα περάσει μερικά χρονάκια  ψάχνοντας καθημερινά στο internet, κάθε πρωί, αν έχει διαρρεύσει για κάποιο λόγο κάποιο ακυκλοφόρητο κομμάτι ή κάποιο βίντεο footage, μιλάμε για τέτοια καθήλωση.

H αποφυλάκιση του, τον Μάρτιο του 2011 τον βρίσκει αλλαγμένο, μακριά από καταχρήσεις, σε καλή φυσική κατάσταση, έτοιμο πάλι να πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, κάνοντας αυτό που έκανε τόσα χρόνια.  Η δυσκολία να τραφεί σωστά τον κάνει ακόμα πιο προσεκτικό με τη διατροφή του, πράγμα που βελτίωσε τη κατάσταση με την πάθηση του.

Ένα χρόνο αργότερα γίνεται γνωστή μια παύση στο group, πράγμα που επιβεβαίωσε τις φήμες για μια ψυχρή και περισσότερο επαγγελματική σχέση μεταξύ τους, προς χάριν της ιστορίας που είχαν δημιουργήσει. Την ίδια χρονιά ο P, κυκλοφορεί το HNIC 3, το The Bumpy Johnson album και ένα χρόνο αργότερα  το Albert Einstein, δίσκοι που ακούγονταν φανατικά από τους ακροατές «αρρωστάκια» που πάντα συνηθισμένοι, περίμεναν τη δόση του grimy ήχου ακόμα και αν το νέο album μόλις είχε σκάσει.

Η μπόρα περνάει και οι Mobb Deep ανακοινώνουν ότι ήδη βρίσκονται στο studio για την ηχογράφηση του 8ου album τους The Infamous Mobb  Deep, το album κυκλοφορεί και ξεκινάει μία σχεδόν 3ετής περιοδεία με συμμετοχές σε φεστιβάλ και συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Το "The Hegelian Dialectic", τελευταίο προσωπικό album του P, μετράει μερικούς μήνες κυκλοφορίας χωρίς να ενθουσιάσει, όντας το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που είχε ανακοινώσει, και ελπίζουμε κάτι να είχε ολοκληρωθεί ή ηχογραφηθεί και να κυκλοφορήσει αργότερα, όπως και για το επόμενο Mobb Deep album που είχε ανακοινωθεί με beats Alchemist.



Το hiphop θρηνεί και αυτό είναι μια φράση που διαβάζω καθημερινά, είτε τη σκέφτομαι κάθε φορά που ακούω Prodigy και αντιλαμβάνομαι μέρα με τη μέρα, ότι αυτός ο άνθρωπος μια κατηγορία από μόνος του. Έφυγε, ενώ συνέχιζε να κάνει αυτό που αγαπούσε και που εμείς ακούγαμε. Είναι σαν να έφυγε ένας συγγενής μου, είναι από τις φορές που απλά επαληθεύεται ότι τίποτα δεν είναι σταθερό και μόνιμο.  RIP