Λίγο πριν την παρουσίαση του νέου δίσκου του, ΦΡΝΚSYSTM, την Παρασκευή 21 Απριλίου στο Modu, τα είπαμε με τον Φρανκ, έναν Αθηναίο rapper και γραφίστα, ο οποίος κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του πριν λίγες μέρες στην Manifesto The Label με παραγωγές απο τους Drugitiz, Το Σφάλμα και Βδέλυγμα.

 

 

Όπως λες και ο ίδιος στο "IZI" δεν είσαι rapper, αλλά γραφίστας με ατάκες. Πότε αποφάσισες να ασχοληθείς με το rap;

Οι πρώτοι μου στίχοι γράφτηκαν πριν ακόμα μπω στην εφηβεία, όταν είχα αρχίσει να αγκαλιάζω το είδος και τη μουσική γενικά, όταν ξεκίνησα ουσιαστικά να εξερευνώ τον κόσμο. Φυσικά αυτό ήταν το αυθόρμητο που πιάνει κάθε hip hop ακροατή, που χωρίς να το πηγαίνει κάπου κάθεται και προσπαθεί να φτιάξει στιχάκια με ομοιοκαταληξίες. Αυτό θεωρώ πως είναι από τις καλύτερες πτυχές αυτού του είδους, το ότι ο καθένας μπορεί να δοκιμάσει. Με τα πολλά δεν σταμάτησα ποτέ να γράφω, χωρίς όμως να έχω στο μυαλό μου ότι πηγαίνει κάπου όλο αυτό. Στη συνέχεια μπήκα στο crew “Θέατρο Δρόμου” ως γραφίστας και κομιξάς και εκεί τρίφτηκα αρκετά με τη διαδικασία της παραγωγής ενός hip hop δίσκου πριν αποχωρήσω φιλικά από την ομάδα. Στην ουσία πήρα την απόφαση να ασχοληθώ πιο συγκεντρωμένα με το rap πριν 3 χρόνια, όταν είδα ότι κάποια πράγματα που ήθελα να πω δεν αναλύονται εξίσου καλά μέσω της εικόνας και των κόμιξ.

 

Ποιά ήταν κάποια απο τα πρώτα ακούσματα και επιρροές σου;

Το hip hop το έμαθα από τον Eminem, όταν είχε βγάλει το Eminem Show. Τότε κατάλαβα τι σημαίνει rap, ότι πρόκειται για ολόκληρο είδος, ξαφνικά άνοιξε ένας νέος δρόμος που μέχρι τότε αγνοούσα. Ήξερα από πριν τα Ημισκούμπρια, αλλά μικρός δεν πολυέπιανα αυτό που έκαναν, ως έφηβος αποτέλεσαν βασικό μου άκουσμα. Στην ίδια ηλικία άκουγα 50 cent στο φουλ, Cypress Hill, Snoop, Kanye West, NWA και πολλές crunk σαπίλες που παίζαν τότε. Από την ελληνική σκηνή εκτός από Ημισκούμπρια έπαιζα με ΖΝ και Goin Through. Όποιος είναι κοντά στην ηλικία μου και δεν παραδέχεται ότι άκουγε το La Sagrada Familia όταν κυκλοφόρησε είναι μάλλον ψεύτης. Μετά άκουγα πολύ Ρόδες. Όπως και σε κάθε έφηβο, ό,τι έκανα ήταν αχταρμάς και αυτό αποτυπώνεται και στη μουσική που άκουγα –που δεν απέχει πολύ από το πως ακούω σήμερα μουσική.

 

Πιστεύεις οτι η αισθητική σου σαν γραφίστας, επηρρεάζει τα raps σου;

Σαφώς. Και αντιστρόφως το hip hop επηρεάζει την αντίληψη μου στα οπτικά. Είναι δύο πτυχές μου που εξέλισσα λίγο-πολύ παράλληλα και θεωρώ πως η μια δίνει στην άλλη μια ιδιαίτερη γεύση που χαρακτηρίζει το δημιουργικό μου ύφος. Από τη γραφιστική έμαθα πως να οργανώνω αυτό που θέλω να μεταδώσω σε ένα έργο και από το hip hop έμαθα την αμεσότητα.

 

 

Στο "Κατσαρίδες" έχεις ένα στίχο που λές "σκατά στο conscious". Τι ακριβώς είχες στο μυαλό σου γράφοντας αυτό τον στίχο;

Ως κατσαρίδες χαρακτηρίζω τους MCs που μπορούν να επιβιώνουν σε όλες τις συνθήκες. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν είναι ειλικρινείς. Έχουμε πολλούς τέτοιους και απ' όλες τις μεριές. Βαρέθηκα να ακούω γενικούρες για το πώς ο κόσμος θα γίνει καλύτερος αναπαράγωντας επιχειρηματολογία Αγανακτισμένων. Η λεγόμενη “κοινωνικοπολιτική” (conscious σε ελεύθερη μετάφραση) μουσική δεν μου λέει τίποτα αν δεν έχει να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις, ή να θέσει συγκεκριμένα ερωτήματα. Προτείνω λοιπόν να πάμε την κριτική ένα βήμα παραπέρα, να την κάνουμε επικίνδυνη.

 

Το rap πρέπει να έχει πάντα "αξία χρήσης" ή μπορεί να υπάρξει και "rappin' for rappin'";

Αν δεν μου καλύπτει κάποια ανάγκη γιατί να ασχοληθώ με κάτι; Γιατί να το στηρίξω; Μιλάω για οποιαδήποτε ανάγκη, μπορεί να είναι ένα συναίσθημα που θέλω να νιώσω, μπορεί να είναι ότι θέλω να χαλαρώσω ή να χορέψω, μπορεί να είναι ότι μου εξιτάρει τη φαντασία. Κάθε έργο πρέπει να έχει περιεχόμενο, αυτό είναι το πρωτεύον γύρω από το οποίο παίρνει μορφή ένα τραγούδι. Και όταν λέω περιεχόμενο δεν εννοώ απαραίτητα κάτι groundbreaking και βαθύ. Αλλά κάτι πρέπει να έχεις να πεις, κάτι που θέλεις να μοιραστείς ή να ψάξεις μέσα από το έργο σου. Αν ο αυτοσκοπός σου, όταν ξεκινάς να δημιουργήσεις, είναι η αυτοπροβολή, η μορφή όσο γαμάτη κι αν είναι δεν βαστάει για πολύ. Σκέψου ένα στυλάτο ζευγάρι παπούτσια, που κάποιος μπορεί να αφιέρωσε χρόνο και κόπο για να τα φτιάξει, φαίνονται πολύ προσεγμένα και ταιριάζουν τέλεια στο ντύσιμό σου, αλλά πας να τα βάλεις και είναι τελείως άβολα. Δεν θα τα αγοράσεις. Αντίστοιχα πολλές φορές μια ανάγκη καλύπτεται στραβά και παρωδικά επειδή μέχρι εκεί μπορεί να βλέπεις. Στην πείνα απαντάς με σουβλάκια, στην μιζέρια απαντάς με SNIK και ενώ βγήκες να πάρεις βολικά παπούτσια καταλήγεις με τις σαγιονάρες του DJ Khaled. Τελικά αυτό έχει αρνητικά αποτελέσματα.

 

Που μπορεί να βοηθήσει το hip hop στο να αλλάξει η κυρίαρχη κουλτούρα;

Το hip hop πλέον είναι κομμάτι της κυρίαρχης κουλτούρας --και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, γιατί τώρα μπορούμε να ακούσουμε φωνές που πιθανώς παλιότερα φτάναν μέχρι τα όρια των γειτονιών τους. Απαντώντας στην ερώτηση, δεν θεωρώ ότι μπορεί ένα είδος μουσικής να αλλάξει κάτι. Μπορεί να εμπνεύσει, μπορεί να διαμορφώσει αντιλήψεις και συναισθήματα, αλλά ο ρόλος και τα όρια της τέχνης είναι συγκεκριμένα. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που πάντα αλλάζουν τα πράγματα μέσα από τον οργανωμένο συλλογικό αγώνα και απο 'κει είναι που ξεπηδάνε και φωτεινά παραδείγματα καλλιτεχνών. Το rap δίνει και πλεονεκτήματα αφού χρειάζεται έναν μικρό εξοπλισμό και δεν απαιτεί ιδιαίτερες φωνητικές ικανότητες.

 

Πώς βλέπεις την ελληνική και την παγκόσμια hip hop σκηνή και πού προσπάθησες να διαφοροποιηθείς;

Η αμερικάνικη σκηνή τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε καλή κατάσταση μετά από κοιλιά σχεδόν δεκαετίας. Βγαίνουν φρέσκοι ήχοι, πειραματίζονται οι καλλιτέχνες, αναμειγνύονται τα είδη, εμπλουτίζονται με ενδιαφέρουσες θεματολογίες και concepts, έχουμε συνέχεια νέους καλούς δίσκους να ακούμε. Φυσικά υπάρχει και καλύτερα, φαίνονται εύκολα τα ελαττώματα στις περισσότερες δουλειές. Στην Ελλάδα έχει ανέβει κάπως το τεχνικό κομμάτι, οι παραγωγοί ξέφυγαν από τα πλαστικά drums σε μονότονα patterns και αρκετοί rappers ξέκοψαν από το ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο. Εξακολουθεί όμως να θεωρείται “ξενόφερτο” κι ας έχει αφομοιωθεί σε μεγάλο βαθμό από την κουλτούρα μας, για αυτό και η σκηνή είναι γεμάτη καρικατούρες. «Μου αρέσει η trap, άρα θα χώνω για χρυσαφικά, όπως οι Migos» ή «μου αρέσει το hardcore, θα χώνω για ντρόγκια και τσαμπουκάδες». Που τα έχουν δει αυτά; Ο ιστορικός του μέλλοντος αν μελετήσει το ελληνικό hip hop αυτής της περιόδου θα νομίζει ότι η χώρα ήταν χωρισμένη σε Μύκονο και Ζεφύρι. Στη μουσική μου μ' αρέσει να ανακατεύω διάφορα πράγματα και οι στίχοι μου θέλω να αφορούν την καθημερινότητα των απλών λαϊκών ανθρώπων. Να ασχολούμαι με τα άγχη, τους προβληματισμούς και τις χαρές των ανθρώπων που μπορούν να σπρώξουν μπροστά τον κόσμο.

 

 

Απο οτι φαίνεται κιόλας δεν έχεις τα ηχητικά κολλήματα πολλών Ελλήνων MCs (μόνο boom bap δηλαδή), καθώς η πλειοψηφία των παραγωγών του album είναι απο τον Drugitiz, ένας απο τους πιο experimental παραγωγούς αυτή τη στιγμή. Ήταν μία συνειδητή απόφαση ή αυτά τα beats είχες στη διάθεση σου και δεν είχες και τόσο θέμα;

Στην Ελληνική σκηνή, ακροατές και καλλιτέχνες πάσχουν από μια νόσο με δύο διαφορετικές όψεις: είτε ακούνε μόνο 90's hip hop, είτε δεν άκουσαν ποτέ 90's hip hop. Όπως κάθε ζωντανός οργανισμός, έτσι και η μουσική, όταν δεν εξελίσσεται πεθαίνει. Ταυτόχρονα γνωρίζοντας την ιστορία του είδους αντιλαμβάνεσαι καλύτερα τις δυνατότητές που μπορείς να αξιοποιήσεις. Με τον Drugitiz έχοντας παρόμοιο γούστο, κοινά ακούσματα και μεγάλο βαθμό συμφωνίας πάνω στο ρόλο της τέχνης και του δημιουργού δουλέψαμε μαζί για αυτό το δίσκο. Τις περισσότερες φορές συνδιαμορφώσαμε το κάθε τραγούδι. Ένας τυπικός τρόπος δουλειάς μας ήταν το να συζητάμε το περιεχόμενο ενός κομματιού, να γράφω πάνω σε έναν μουσικό “σκελετο”, να προκύπτουν ιδέες για τη δομή του μέσα από το γράψιμο, ιδέες για το delivery μέσα από την εξέλιξη της παραγωγής κλπ. Το ίδιο έγινε και με το Σφάλμα και το Βδέλυγμα που επίσης έχουν παραγωγές στο δίσκο.

 

Απο όσο έχω σε έχω καταλάβει είσαι και εσύ rap nerd, οπότε πρέπει να σε ρωτήσω τους 5 αγαπημένους σου hip hop δίσκους;

Αν και αυτά αλλάζουν συνέχεια και αποφεύγω να φτιάχνω λίστες, αυτή τη στιγμή θα έλεγα (ανεξαρτήτου σειράς):

– The Marshall Mathers LP - Eminem

– My Beautiful Dark Twisted Fantasy - Kanye West

– Madvillainy - Madvillain

– To Pimp A Butterfly - Kendrick Lamar

– The Tipping Point - The Roots

 

Την Παρασκεύη παρουσιάζεις το ΦΡΝΚSYSTM στο Modu, με τη συνοδεία πολλών ακόμη MCs. Τι να περιμένουμε απο το live;

Απολαμβάνω τις ζωντανές εμφανίσεις και πάντα σκέφτομαι αυτά που ζητάω ως ακροατής σε μια συναυλία προκειμένου να ανταπεξέλθω και ως rapper επι σκηνής. Αυτή την Παρασκευή ετοιμαζόμαστε να τα δώσουμε όλα, τόσο εγώ με τον Drugitiz όσο και οι υπόλοιποι που θα βρεθούν στην σκηνή του MODU. Τρεις αγαπημένοι μου MCs: o Ghetto Rock (που πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το “Action Figures” με Braille Pentagram), το Σφάλμα (ο οποίος πρόσφατα έβγαλε το “Μασημένη Τροφή για Σκέψη” από το Θέατρο Δρόμου) και ο KooZ των PsyClinc Tactix (που πέρασε λίγο λιγότερο από χρόνος απ' όταν έδωσε το “Στην Αυλή με τα Σκυλιά”), ο καθένας επιτελώντας το δικό του μουσικό ρόλο κι αφήνωντας ξεχωριστό στίγμα στο βράδυ. DJ αναλαμβάνει ο Crashoverride. Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:30, η είσοδος είναι στα 6 ευρώ.

 

Οτιδήποτε θες να προσθέσεις.

Τις μέρες μετά το live θα ακολουθήσουν εκπλήξεις που δεν έχουν ξαναπαίξει, μείνετε συντονισμένοι.

 

FB Event για την παρουσίαση:
https://www.facebook.com/events/375076336210647/
Ακούστε το ΦΡΝΚSYSTM:

Περισσότερα στα:
justfrank.gr/
facebook.com/itsnotaswamp/

Nick Rotz

Nick Rotz

Rap nerd doing album reviews, live reports and bad lists at Your Album Sucks.
Nick Rotz